In een donker bos verdwalen, bij het licht van de zachte maanstralen, tot daar een wolk voor drijft… Op naar het schaduwrijk, de plaats waar dromen, angsten en mysteries worden geboren. Hier kan duisternis blijven hangen, als een deken over vormen die je half herkend.
Veel kunstenaars hebben door dit innerlijke landschap gezworven. Het is waar verbeelding en creativiteit gestalte krijgen en vrij rondwaren. Waar kunst in duisternis ontstaat. In de tentoonstelling Duisternis van Ruimte voor Kunst gaven Metin Yirtici, Michael Stockfish, Judith Schepers en ik elk onze eigen visie op dit fascinerende thema.
Hier kan u mijn bijdrage bekijken.
Ik liet mij inspireren door verhalen en mythen en een songtekst. Verhalen die gaan over transformatie naar duisternis of van duisternis naar licht. Zoals het verhaal over La Loba en Medusa. Verlies, rouw en het hervinden van kracht zijn thema’s hierin.
Dit is de Mexicaanse mythe van La Loba. Het is het verhaal over een Wolfvrouw, een verzamelaar van botten, die de wilde psyche vanuit de onderwereld weer tot leven wekt.
Daphne is een nimf uit de Griekse mythologie die verbonden was met waterbronnen,rivieren en bossen.
Als blikken konden doden, versteend van schrik zijn. Medusa, wie aan haar denkt, denkt aan een afschrikwekkend monster, met sissende slangen als haar en een blik die je doet verstenen. Haar verhaal is niet eenduidig te vertellen en verandert voortdurend naar gelang mode en tijd.
Al in de Germaanse tijd waren er verhalen over witte wieven die de gave hadden de toekomst te voorspellen. Ze werden in die tijd ook ‘wijze vrouwen’ genoemd. Na hun dood werden deze vrouwen begraven in grafheuvels, waar hun geesten nog lang bleven ronddwalen boven hun graf.